صفحه اصلي پايگاه مراکز  
صفحه اصلي
درباره استان
اخبار پژوهشي
اخبار پژوهشی مراکز
طرحهاي پژوهشي
مناسبتهاي محلي
مقالات
فراخوان
شخصيتهاي علمي‌فرهنگي
جاذبه هاي استاني
آلبوم تصاوير استان
معرفي مديريت‌ پژوهشي
ارتباط با ما
 
جستجو :
 
تاريخ بروز رساني :   
 1399/06/29
 
   
نام و شهرت : باباكوهی
تحصيلات :  
کتب :
تحقيقات :
زمينه فعاليت :
سوابق کاري : ابن باكویه در حدود سال 330 هجری در شیراز به دنیا آمد و در جوانی به كسب علوم پرداخت و از محضر بزرگان و مشایخ زمان استفاده‌ها كرد و همین كه قلبش از انوار الهی روشن شد و مجذوب عوامل عرفانی گردید به سیر آفاق و انفس پرداخت و اغلب مشایخ نامی آن روزگار را ملاقات كرد و هنگامی كه شیخ ابوسعید ابوالخیر عارف مشهور به نیشابور رفت ابن باكویه به جای شیخ عبدالرحمن سلمی در خانقاه معروف آن شهر به ارشاد مشغول بود، بین او و شیخ ابوسعید مباحثات مختلف عرفانی درگرفت و ابوسعید به سوالات وی جواب‌های شایسته داد. همچنین در نهاوند میان ابن باكویه و شیخ ابوالعباس جانشین شیخ كبیر ابوعبدالله خفیف شیرازی عارف نامدار در باب تصوف و طریقت مناقشات زیاد روی داد و آن شیخ به وفور فضل و كمال و وسعت اطلاعات ابن باكویه اعراف كرده است.
جامی شاعر بزرگ قرن نهم در كتاب نفحات الانس می‌نویسد، خواجه عبدالله انصاری از ابن باكویه چندین بار به تجلیل یاد كرده و به انتخاب خود 30هزار حدیث و 30هزار حكایت از او نقل كرده است و مخصوصاً بارها گفته كه ابن باكویه ملك بوده است و از همه علوم با نصیب و حتی او را بزرگترین شیخ عصر خود دانسته و از این كه نسبت به خواجه بیش از دیگران توجه داشته تفاخر كرده است.
باری عبدالله باكویه پس از سال‌ها مسافرت و جهانگردی دوباره به شیراز برگشت و چند سالی را دور از مردم و هیاهوی شهر در غار كوه شمالی شیراز كه آن را صبوی می‌گفتند عزت گزید و به عبادت پرداخت و در سال 442 پس از عمری دراز به عالم دیگر شتافت و مریدان آن پیرمراد را در خانقاهش كه امروز آرامگاه اوست دفن كردند.
ابن باكویه شاعر نبوده و هرگز شعری نگفته و دیوانی كه به او نسبت داده‌اند متعلق به صوفی دیگری است كه ظاهراً در قرن نهم و دهم هجری می‌زیسته و گاهی كوهی و زمانی انسان تخلص می‌كرده و نباید او را به ابن باكویه كه از مشایخ بزرگ قرن پنجم بوده است اشتباه كرد زیرا علاوه بر این كه اشعار دیوان باباكوهی از حیث سبك و انشاء مناسب با آثار شاعران قرن نهم و دهم است بعضی مضامین و حتی پاره‌ای از غزلیات حافظ را اقتباس و استقبال كرده است.
شاید این كوهی شاعر روزگاری بر سر مزار ابن باكویه به عزلت و گوشه‌نشینی پرداخته و در همانجا مرده و مدفون شده و دیوانش هم به عنوان باباكوهی منتشر گردیده است. مطابق استقصای مرحوم علامه قزوینی قدیمی‌ترین نسخه این دیوان در سال 1088 یعنی بیش از 650 سال بعد از ابن باكویه نوشته شده و فعلاً در موزه بریتانیا است. اولین مرتبه مرحوم رضاقلی خان هدایت در ریاض العارفین كه در سال 1260 تالیف شده ذكری از باباكوهی شاعر كرده و الا تذكره نویسان سابق هیچكدام نه از او یاد كرده‌اند و نه ابن باكوبه را صاحب قریحه شاعری می‌دانسته‌اند. به هرحال باباكوهی شاعر صوفی غیر از ابن باكویه است و عبدالله محمدبن باكویه یا باباكوهی كه مردم شیراز او را از قرن پنجم می‌شناسند و عرفا او را از اولیاء و مردان بزرگ می‌دانند آن پیرمرادی است كه در سال 440 بر فراز كوه صبوی شیراز به خواب ابدی فرو رفته است و از آن روزگار تا به امروز مردم اغلب تحمل رنج راه و صعود از كوه را در گرما و سرما كرده و به آرامگاه او می‌روند و بر مزار آن پیر طریقت غزل‌های عارفانه و عاشقانه وارستگانی چون حافظ و سعدی و مولوی می‌خوانند و از ارواح پاك آن مردان از دنیا گذشته و به عقبی پیوسته مدد می‌جویند.
سعدی در باب پنجم بوستان در ضمن اشعاری اشاره به باباكوهی (باكویه) كرده كه مرحوم علاقه قزوینی در حاشیه شدالازار آن را نقل كرده است، اینك آن را برای مزید اطلاع خوانندگان نقل می‌كنیم:
ندانی كه بابای كوهی چه گفت مردی كه ناموس را شب نخفت به
بروجان بابا در اخلاص پیچ كه نتوانی از خلق بر بست هیچ
كه فعلت پسندیده‌اند كسانی از تو نقش برون دیده ان هنوز
قدر آورد بنده حور دیس چه زیرقبا دارد اندام پیس كه
بهشت به دستان شدن در نشاید بازت رود چادر از روی زشت كه
پس از وفات باكویه مدفن او غزلتگاه بعضی از وارستگان و گوشه‌نشینان گردیده و در چند قدمی دامنه آن در اثر وجود چشمه گوارایی درختان سرو و چنار صفا و طراوتی به آنجا می‌دهد.
    
   
       
 

کليه حقوق اين سايت متعلق به مرکز پژوهش و سنجش افکار سازمان صداوسيما است.