صفحه اصلي پايگاه مراکز  
صفحه اصلي
درباره استان
اخبار پژوهشي
اخبار پژوهشی مراکز
طرحهاي پژوهشي
مناسبتهاي محلي
مقالات
فراخوان
شخصيتهاي علمي‌فرهنگي
جاذبه هاي استاني
آلبوم تصاوير استان
معرفي مديريت‌ پژوهشي
ارتباط با ما
 
جستجو :
 
تاريخ بروز رساني :   
 1398/03/02
 
 
 
نام و شهرت : ابوالحسن اقبال‌آذر
تحصيلات :  
کتب :
تحقيقات :
زمينه فعاليت : موسيقي
سوابق کاري : نام پدر: ملاموسی زارع قزوینی
تولد و وفات: (۱۲۴۵ -۱۳۵۰) شمسی
محل تولد: قزوین
شهرت علمی و فرهنگی: خواننده
پس از درگذشت پدر با خانوادهٔ خود به قزوین رفت. به یمن صدای خوش به محضر خوانندگان بزرگ قزوین مانند میرزا حسن و ملا عبدالكریم جناب راه یافت ، و با داشتن مایهٔ كافی از آواز ، در اطلاع از ردیف دستگاه‌های موسیقی و خوانندگی مهارت داشت. در تبریز و تهران در خدمت محمدعلی‌شاه و احمدشاه و ستارخان خوانندگی كرد و از جانب احمدشاه به اقبال السلطان ملقب شد. وی علاوه بر اینكه در تعزیه‌خوانی دست داشت ، به ردیف‌های موسیقی نیز مسلط بود و خوانندهٔ مجلسی به حساب می‌آمد. اقبال السلطنه برای ضبط صفحه ، با درویش‌خان سفری به تفلیس كرد. در هنگام توقف در تهران ، در شب‌های ماه رمضان ، صدای او از گلدسته‌های مسجد سپهسالار شنیده می‌شد. در ۱۰۴ سالگی نواری در افشاری و سه‌گاه با تار بیگچه‌خانی پر كرده است. در خواندن آواز از سبك تعزیه بهره می‌گرفت در عین اینكه بلند و با تحریر آواز می‌خواند به كیفیت ادای شعر توجهی نداشت. در مكتب تبریز ، آواز وی یكی از مشخص‌ترین مكاتب غزل‌خوانی در موسیقی سنتی ایران است. اقبال شاگردانی نیز تربیت كرده است از جمله ابراهیم نوذری ، خوشنویس معروف كه در خوانندگی بسیار شبیه استاد خود می‌خواند ، رضاقلی ظلی و كریم صالح عظیمی.

خواننده، در الوند قزوین به دنیا آمد. با این حال او خواننده آذربایجانی بود. او از خوانندگان بزرگ موسیقی ایران است كه وی را با نام مستعارش، اقبال سلطان می شناسیم. استادش كریم جناب قزوینی بود و همكارانش، علی اكبر شهنازی و درویش خان بودند.
از شاگردانش، رضا قلی ظلی و ابراهیم بوذری و غلامحسین تبریزی را می توان نام برد. اقبال در سن ١٠٧ سالگی نیزدر رادیو می خواند. وی تصنیفهای عارف را می خواند و صفحه های بسیاری با علی اكبر شهنازی ضبط كرده است.
ابوالحسن قزوینی (۱۲۵۲-۱۳۴۹) فرزند ملا موسی معروف به «اقبال‌السلطان آذر» و «اقبال آذر» خواننده موسیقی ایرانی و صاحب یكی از قوی‌ترین صداها در آواز ایرانی بود. اولین صفحه ایرانی كه پر شد در تفلیس وبا صدای ایشان بوده است.

او در سال ۱۲۴۲ خورشیدی در قریه الونددر هفت كیلومتری جنوب قزوین دیده به جهان گشود. در ۱۲۷۷ ش قزوین را را ترك كرده و به تبریز رفت و در دستگاه محمدعلی میرزا ولیعهد مظفرالدین شاه و بعد نزد احمدشاه رفت و آمد داشت.
چند كنسرت در شهرهای ایران و تفلیس برگزار كرد. شهریار شاعر معاصر در وصف اقبال آذر غزلی با این مطلع سروده است:
گرفت رونق از «اقبال» كار موسیقی شكفت از گل رویش بهار موسیقی
در دوره تسلط فرقه دموكرات آذربایجان از او خواستند تا كنسرتی در تبریز اجرا كند. او در طول كنسرت تمام آوازها را به فارسی خواند و در آخر شعری از عارف قزوینی خواند كه با جمله «...كه خانه خانه غیر است یا كه خانه خانه ماست» به پایان رسید.
اقبال آذر سه بار ازدواج كرد و از همسر اول و دومش (صفیه و خورشید بانو) صاحب پنج فرزند به نام های غلامحسین، نواب، اكرم، عفت و نصرت شد.
در روز دوشنبه سوم اسفند ۱۳۴۹ در نود و هفت سالگی به علت نارسائی كبد، در خانه خود در محله اهراب تبریز چشم از جهان فرو بست.
    
   
       
 

کليه حقوق اين سايت متعلق به مرکز پژوهش و سنجش افکار سازمان صداوسيما است.