صفحه اصلي پايگاه مراکز  
صفحه اصلي
درباره استان
اخبار پژوهشي
اخبار پژوهشی مراکز
طرحهاي پژوهشي
مناسبتهاي محلي
مقالات
فراخوان
شخصيتهاي علمي‌فرهنگي
جاذبه هاي استاني
آلبوم تصاوير استان
معرفي مديريت‌ پژوهشي
ارتباط با ما
 
جستجو :
 
تاريخ بروز رساني :   
 1398/03/02
 
   
نام و شهرت : میرعماد قزوینی
تحصيلات :  
کتب :
تحقيقات :
زمينه فعاليت :
سوابق کاري : برخی نامش را محمد و برخی «عماد» نوشته‌اند. عمادبن ابراهیم الحسنی از خاندان معروف سیفی قزوین بود كه در دستگاه صفوی، به شغل كتابداری و استیفاء اشتغال داشتند و معتبرترین آنها قاضی جهان سیفی قزوینی، وزیر شاه عباسی بود. میرعماد در سال 961 ه.ق در قزوین دیده به جهان گشود و به آموزش مقدماتی پرداخت. استاد او در كار تعلیم خط، نخست عیسی بیگ رنگ نگار و دیگری مالك دیلمی بوده‌اند. استاد مسلم میرعماد را باید ملامحمدحسین خوشنویس تبریزی دانست كه میر برای فراگرفتن هنر خوشنویسی از قزوین به تبریز سفر می‌كند و سالها در محضر استاد به كار تعلیم می‌پردازد و چون كارش مورد تایيد استادش قرار می‌گیرد به اعتباری عازم عثمانی می‌گردد. مدتی بعد میرعماد در دستگاه شاه عباس به كار مشغول می‌گردد و در قطعه‌هایی كه بجا مانده به مدح شاه می‌پردازد و از این زمان روز به روز به منزلت میرعماد نزد شاه افزوده می‌گردد. در نتیجه به تدریج موقعیت او مورد حسد رقیبان قرار می‌گیرد تا جائی كه سرانجام موجبات قتل این هنرمند بزرگ به گونه‌ای مشكوك فراهم می‌آید. گروهی برآنند كه بدگويي رقیبان و بزرگان در نزد شاه از میرعماد كه مردی متین و بلندهمت بود و چون دیگران تملق شاه و درباریان را نمی‌گفت سبب گشت تا نظر شاه از او برگردد و میرعماد نیز با سروده‌های خود كه هر روز لحن تندتر و عتاب‌آمیزتری نسبت به شاه پیدا می‌كرد بر ناخرسندی او از خویش می‌افزود. در شرح ماجرای كشته شدن میرعماد نیز شاهد دستور صریح و توطئه‌ای از جانب شاه نمی‌باشیم. شاه بعد از قتل وی دستور می‌دهد تا هنگام تشیع جنازه او گذشته از شاگردانش جمعی كثیر از امراء و شاهزادگان نیز شركت كنند و تشریفات فراوانی به اجرا گذارند. گفته‌اند به اعتباری با اشاره مقصود بیك قزوینی رئیس قبیله شاهسون قزوینی در سحرگاه به دست اوباشی در كوچه به قتل می‌رسد. او را به مسجد مقصود بیك واقع در دروازه طوقچی می‌برند و به خاك می‌سپارند. گور مزبور در حال حاضر در گوشه ضلع شرقی صحن كوچك مسجد قرار دارد و سنگی بر روی آن وجود ندارد. درباره قدرت خوشنویسی او در نستعلیق نوشته‌اند كه: «به اتفاق خط‌شناسان، از آغاز وضع خط نستعلیق تا هنگام ظهور میرعماد، پس از او تا عصر حاضر، خوشنویسی به زبردستی و استادی میرعماد نیامده است. میرعماد از میان صدها و هزار خوشنویسي كه در مدت هفت قرن آمدند و آثاری از خود به یادگار گذاشتند و گذشتند سرآمد بود و زیبایی این خط را به سرحد اعجاز رسانید و رونق دیگر استادان را بشكست. عمده كتابهای میرعماد در مجموعه كتابخانه سلطنتی ایران، رامپور هند و كابل قرار دارد كه از قرار زیر است: تحفه الاحرار جامی- گلشن راز شبستری- مثنوی گوی و چوگان عارفی- تحفه الملوك. رساله‌ها: مناجات خواجه عبدالله انصاری- زینه الملوك- مناجات حضرت علی بن ابی طالب- پندنامه جامی- هفت بند حسن كاشانی- رباعیات خیام، پنج مرقع نیز از او در كتابخانه‌های سلطنتی تهران، ملی پاریس و دانشگاه استانبول وجود دارد. تعداد قطعات منفرد میرعماد را حدود یكصدو شصت ذكر كرده‌اند كه به قلم شش دانگ تا عیار ممتاز و عالی نوشته‌اند.
اين خوشنویسان بزرگ جملگی از شاگردان و مریدان میرعماد بوده‌اند: 1- میرزا تقی خان مستوفی الممالك- شمس متخلص به بینی، نورالدین محمدلاهیجی میرساوجی، سید علیخان تبریزی جواهر رقم- عبدالرشید دیلمی (رشیدا) خواهرزاده او، میرابراهیم (پسرش)، ابوتراب اصفهانی(ترابا)، عبدالجبار اصفهانی، محمدصالح خاتون آبادی، درویش عبدی بخاری، امیرفیضا، مختار بیك قزوینی، محمدشفیع بن عبدالجبار، گوهر شادخانم (دختر میر)و...
    
   
       
 

کليه حقوق اين سايت متعلق به مرکز پژوهش و سنجش افکار سازمان صداوسيما است.